Sławni (i nie tylko) ludzie z dysleksją

andersen.png [180x260]        Hans Christian Andersen

 

Pisarz duński, autor najpiękniejszych baśni, był dyslektykiem. „Nawet jako osoba dorosła nigdy nie nauczył się pisać poprawnie i jego manuskrypty zawierają wiele błędów typu charakterystycznego dla dysleksji”.
W jednym z listów pisze o swoim nauczycielu: „Codziennie okazuje mi niechęć, a gdy w niedzielę rano przynoszę mu moje łacińskie ćwiczenia, przy każdym błędzie wstrząsa moją duszą, mówiąc mi najstraszliwsze prawdy (…).

Poprzedniej niedzieli przyniosłem moje zadania, a on, rozgniewany błędami, zawołał:
„Przy maturze dostanie Pan pałę za takie zadania. Sądzi Pan, że jedna litera nic nie znaczy, że to obojętne, czy napisze Pan e czy też i? (…) Ma Pan najbardziej tępy łeb, jaki kiedykolwiek widziałem, i w dodatku jeszcze Pan sobie wyobraża, że Pan coś wart (…)”.

Andersen napisał ok.150 baśni; niektóre są utworami oryginalnymi, inne powstały z inspiracji obcą literaturą, m.in. Księgą tysiąca i jednej nocy, wiele jest opartych na motywach ludowych.
Do najbardziej znanych należą: Brzydkie kaczątko, Świniopas, Księżniczka na ziarnku grochu, Królowa śniegu, Słowik, Dziewczynka z zapałkami, Nowe szaty cesarza, Calineczka, Stokrotka.

Baśnie Andersena zawierają głęboki sens humanistyczny i mają uniwersalną, ponadczasową wartość: przez zaczarowany świat kwiatów i zwierząt, wróżek, dobrych i złych duchów ukazują ludzkie charaktery i problemy.
Baśnie Andersena zostały przetłumaczone na 80 języków.

 


rodin.png [180x260]  August François-René Rodin – francuski rzeźbiarz

Był prekursorem nowoczesnego rzeźbiarstwa.
Urodził się 12 listopada 1840 w Paryżu, zmarł 17 listopada 1917 w Meudon. W swoich pracach łączył elementy symbolizmu i impresjonizmu.

Już w wieku 5 lat wykazywał zdolności rysunkowe, lecz jego ojciec był przeciwny rozwijaniu się chłopca w tym kierunku i zniszczył przybory do rysowania. W szkole jezuickiej do której uczęszczał uprawianie sztuki było zakazane. Chłopiec miał wielkie trudności z zapamiętywaniem katechizmu. Arytmetyki nie rozumiał, łaciny nie znosił, nie radził sobie z żadnym przedmiotem, co między innymi wynikało również z tego, że był krótkowidzem.

W szkole nie robił postępów, był najgorszym uczniem. Zaczął wagarować. Gdy ojciec się o tym dowiedział, zbił go pasem i zwymyślał. Postanowił posłać go do szkoły swojego brata Aleksandra, który za brak postępów winił szkołę, jednak po czterech latach brat stwierdził: „Niczego nie można go nauczyć. Wątpię czy kiedykolwiek zdoła zarobić na życie”. W kolejnej szkole poradzono ojcu, by posłał syna do Ameryki (w taki sposób radzono sobie wówczas z „czarnymi owcami w rodzinie”). Jednak do tego nie doszło. Auguste dalej uczył się w szkole technicznej, gdzie szkolono przyszłych rzemieślników. Tam ujawnił się jego talent i wkrótce zarabiał jako uczeń w pracowniach jubilerskich. Później studiował pod kierunkiem wybitnych rzeźbiarzy i trzykrotnie próbował dostać się do Szkoły Sztuk Pięknych – niestety na próżno. Pomimo to w wieku 60 lat otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu w Oxfordzie. D. Weiss opisał to następująco: ”Siedział obok Marka Twaina, kompozytora Camille’a Saint-Saensa i generała Bootha z Armii Zbawienia, i zastanawiał się , co tu robi? Nigdy nie dostał się nawet do Beaux Arts, a zwą go uczonym w rzeźbie”. Swoje wykształcenie zawdzięcza ojcu. Jedna z międzynarodowych organizacji zajmujących się dysleksją nosi nazwę” Academia Rodensis Pro Remadiatione” – na cześć ojca Auguste’a Rodina Jeana Baptiste’a, dla podkreślenia jego zasług w wychowaniu syna: wspierania jego rozwoju artystycznego i chronienia przed doznawaniem niepowodzeń w nauce czytania i pisania.

Rodin, po wcześniejszych próbach z malarstwem, uczył się sztuki rzeźbiarskiej u Antoine-Louis Barye. Próbował podjąć studia na wyższej uczelni artystycznej (Beaux Arts). Ostatecznie został przyjęty do szkoły (École Spéciale de Dessin et d’Architecture) kształcącej rzemieślników w zakresie tworzenia dekoracyjnych rzeźbień. Po zakończeniu szkoły podjął pracę w Belgii. Jedna z jego pierwszych prac (Wiek brązu) była tak realistyczna, że artysta został posądzony o wykonanie odlewu na podstawie innej pracy.

Wybrane dzieła:

  • Myśliciel 1902 
  • Brama piekieł 
  • Mieszczanie z Calais 1884-1886 
  • Pomnik Balzaca 1891-1898 
  • Dłoń Boga 
  • Pocałunek 
  • Katedra 
  • Amor i Psyche 
  • Wenus i Adonis 
  • Boleść 
  • Złudzenie 

„Nic z niego nie będzie”

 



edison.png [180x260]     Thomas Alva Edison

 Jeden z najbardziej znanych i twórczych wynalazców na świecie, przedsiębiorca. ur. 11 lutego 1847, zm. 18 października 1931 –Dorobek założonych i administrowanych przez niego laboratoriów to około 5000 patentów, z których 1093 wystawionych jest na jego nazwisko. W laboratoriach w Menlo Park i West Orange powstały następujące ważniejsze wynalazki:

  • fonograf
  • silnik prądu stałego
  • prądnica prądu stałego
  • oscyloskop
  • płyta gramofonowa
  • perforowana taśma filmowa
  • kamera filmowa z jednoczesną rejestracją dźwięku na taśmie filmowej
  • projektor filmowy do filmów dźwiękowych
  • betoniarka
  • lodówka
  • suche baterie alkaliczne
  • dyktafon
  • pióro elektryczne
  • pierwsza na świecie guma syntetyczna tzw. buna.
  • krzesło elektryczne
  • wyrzynarka do wewnętrznego wyrzynania.

Samouk, od 1927 członek Narodowej Akademii Nauk w Waszyngtonie. Zorganizował w Menlo Park pierwszy na świecie instytut badań naukowo-technicznych, w 1881–82 zbudował w Nowym Jorku pierwszą na świecie elektrownię publicznego użytku, był właścicielem wielu przedsiębiorstw w Ameryce Północnej i Europie. Założyciel prestiżowego czasopisma naukowego Science (1880).

Wiele kontrowersji wzbudzały jego metody egzekwowania swoich praw patentowych. Kwestionowane jest również jego autorstwo części z przypisywanych mu wynalazków.
Był najmłodszy w rodzinie i wzrastał wśród dorosłych.

W dzieciństwie lekarze sądzili, że z powodu zapalenia opon mózgowych jest upośledzony. Niepokój, poczucie winy rodziców spowodowały, że z olbrzymią uwagą i poświęceniem zajęli się edukacją syna. Po pójściu do szkoły został uznany za psychicznie chorego, dlatego matka postanowiła sama zająć się edukacja syna.
Matka nie zgadzała się z tą opinią i wiele uwagi poświęciła chłopcu w niemowlęctwie i wczesnym dzieciństwie. Gdy Al miał 7 lat zaraził się szkarlatyną, co spowodowało stopniowe uszkodzenie słuchu.

Chłopiec zaczął uczęszczać do szkoły mając 8 lat. Już po 3 dniach stwierdzono, że nic z niego nie będzie. Uważano go za tępego, bo nie mógł nauczyć się na pamięć alfabetu i tabliczki mnożenia. Za to lubił obserwować różne zjawiska, konstruować. Nikt nie był w stanie przekazać mu jakiejkolwiek wiedzy. Zawsze uczył się sam, według własnych reguł i sposobów. Edison z normalną inteligencją, wyraźnie określonymi zainteresowaniami i przy tym utalentowany po latach indywidualnego nauczania z pewnością osiągnąłby znacznie większe umiejętności językowe, gdyby nie miał określonych trudności w nauce czytania, pisania i ortografii.

Lubił zdobywać wiedzę na własną rękę. Uczył się przeważnie sam w domu czytając książki. W wieku dziewięciu lat przeczytał książkę, w której były opisane proste eksperymenty. Był tak zafascynowany jej treścią, że wykonał je wszystkie.
Później urządził w swoim pokoju małe laboratorium i zaczął wymyślać własne, wykorzystując dostępne składniki. W wieku 10 lat stał się miejscowym ekspertem od telegrafu uruchamiając samodzielnie urządzenie telegraficzne na stacji kolejowej w swoim miasteczku. W tym samym czasie został też wyrzucony z miejscowej szkoły podstawowej, gdyż zdaniem nauczyciela zadawał za dużo pytań i odmawiał wykonywania wielu prac domowych, które sam uznał za zbędną stratę czasu. Od tego czasu Thomas uczył się już wyłącznie sam i nigdy nie uczęszczał już do żadnej "oficjalnej" szkoły. Sam doceniał uczenie wielozmysłowe. Według niego w procesie uczenia się oglądanie i dotykanie rzeczywistych przedmiotów było najbardziej wartościowe.

Jego edukacją zajął się osobiście ojciec, który był komiwojażerem i zabierał syna na wspólne trasy objazdowe po USA i Kanadzie.

 

„Nie przepracowałem ani jednego dnia w swoim życiu.
Wszystko co robiłem, to była przyjemność”.

Źródło (wikipedia.org)

 



mickiewicz.png [140x205]     Adam Mickiewicz

 Polski poeta i publicysta, wieszcz narodowy, herbu Poraj (ur. 24 grudnia 1798 w Zaosiu lub Nowogródku, zm. 26 listopada 1855 w Konstan-tynopolu). Jeden z największych poetów polskiego romantyzmu (z grona tzw. Trzech Wieszczów). Jeden z najwybitniejszych twór-ców dramatu romantycznego w Polsce, zarówno w ojczyźnie, jak i w zachodniej Europie. Znany przede wszystkim jako autor ballad, powieści poetyckich, dramatu Dziady oraz epopei narodowej Pan Tadeusz uzna-wanej za ostatni wielki epos kultury szlacheckiej w Rzeczy-pospolitej Obojga Narodów.

Edukacją chłopca najpierw zajmowała się matka, na tyle skutecznie, że podobno już w 4 roku życia Adam płynnie czytał. Jako uczeń był pilny, bystry, posiadał szczególne zdolności szybkiego zapamiętywania. Tym wszystkim zaletom towarzyszyła niezwykła pracowitość i chęć zdobywania wiedzy. Na świadectwach szkolnych widniały same dobre wyniki, oprócz informacji o zdrowiu i oceny z kaligrafii – tu ocena zawsze była mierna. Mickiewicz miał bardzo nieczytelny charakter pisma. Do dziś odczytanie jego rękopisów sprawia trudność edytorom.

Po ukończeniu szkoły Mickiewicz myślał o medycynie, ale osta-tecznie trafił na Uniwersytet Wileński na wydział Fizyko-Matematyczny.

Poeta niewątpliwie był poliglotą, znał doskonale języki: litewski, łacinę, grekę, polski, francuski, niemiecki, białoruski, uczył się tureckiego. W 1819 roku wyje-chał do Kowna, gdzie uchodził za niezwykle zdolnego, ale samotnika i dziwaka (w swej kawalerce trzymał kota, psa i węża).  Ponadto odrzucono (oddano do poprawy) jego pracę magisterską. Powodem były – jak twierdził poeta – błędy ortograficzne. W dalszej karierze Mickiewicz przyjął propozycję stanowiska profesora literatury słowiańskiej w paryskim College de France. Jego wykłady cieszyły się ogromną popularnością.

Był witany i żegnany oklaskami.

Mierz siłę na zamiary,
Nie zamiar podług sił!…

Źródło: Pieśń filaretów


Myśl wielka zwykle usta do milczenia zmusza.

Źródło: Pan Tadeusz


Miej serce i patrzaj w serce!

Źródło: Romantyczność