ABC terapii pedagogicznej

 

 

 

Terapia Pedagogiczna
Co to takiego? Po co? Czemu służy?

TERAPIA PEDAGOGICZNA – to oddziaływanie, stosowane wobec uczniów, między innymi ze specyficznymi trudnościami w czytaniu i pisaniu, za pomocą specyficznych środków pedagogicznych na przyczyny i przejawy trudności w uczeniu się, zmierzające do spowodowania określonych, pozytywnych zmian w zakresie sfery poznawczej i emocjonalno-motywacyjnej oraz wiedzy i umiejętności dziecka.
W ramach terapii najczęstszą formą stosowaną w szkołach są zajęcia korekcyjno-kompensacyjne (ćwiczenie funkcji zaburzonych, wspieranie rozwoju funkcji zaburzonej przez sprawną lub mniej zaburzoną).
Terapia zmierza do wspomagania rozwoju i efektywności uczenia się, wyrównywania i korygowania braków w opanowaniu programu nauczania, opóźnień w wiadomościach i umiejętnościach szkolnych powstałych na tle zaburzeń rozwojowych, eliminowania przyczyn i przejawów zaburzeń, w tym zaburzeń zachowania, usprawnianie zaburzonych funkcji zaangażowanych w proces czytania i pisania. Forma zajęć i materiały używane podczas ich prowadzenia różnią się od stosowanych na lekcjach. Treść zajęć, metody dostosowane są do potrzeb i możliwości ich uczestników.

Nadrzędnym celem terapii pedagogicznej jest stworzenie możliwości wszechstronnego rozwoju umysłowego i społecznego dzieciom ze specyficznymi trudnościami w nauce, na miarę ich możliwości.
Głównym celem zajęć terapii pedagogicznej jest ułatwianie uczniom opanowania umiejętności czytania i pisania poprzez:

  • Ćwiczenie koncentracji uwagi
  • Rozwijanie percepcji słuchowej i wzrokowej
  • Usprawnianie koordynacji wzrokowo-ruchowej,
  • Ćwiczenia manualne i grafomotoryczne
  • Podnoszenie poziomu czytania i rozumienia tekstu
  • Budowanie wiary we własne siły
  • Podniesienie efektywności uczenia się
  • Wyrównywanie i korygowanie braków w opanowaniu programu nauczania
  • Eliminowanie przyczyn i przejawów trudności dziecka.

Specyficzne trudności w pisaniu i czytaniu istnieją, a ich zwalczanie wymaga jak najwcześniejszej współpracy ze specjalistą – terapeutą i pracy w domu.

Ważne jest nie tyle, by dziecko ćwiczyło długo,
ale żeby robiło to systematycznie!

Wczesne rozpoczęcie działań zaradczych pozwala na szybsze wyrównanie braków i skuteczniejszą pomoc. Skutkiem braku pomocy ze strony dorosłych są najczęściej niepowodzenia, nawarstwianie się problemów, trudności i zaległości, które prowadzą do wtórnych zaburzeń emocjonalno – motywacyjnych.
Efektem tych trudności może być: niska samoocena, wysoki poziom lęku, poczucie winy, brak wiary w siebie, obniżona motywacja do wysiłku umysłowego, niezaspokojenie własnych potrzeb, brak akceptacji w domu, frustracja.

Utrzymujące się napięcie prowadzi do szukania sposobów jego rozładowania przez zwrócenie uwagi na siebie.
Mogą pojawić się:

  • postawa wyuczonej bezradności („nie uda się”),
  • ucieczka w choroby, nerwice,
  • zachowanie agresywne,
  • wejście w rolę klasowego „clowna”,
  • zamknięcie w sobie,
  • unikanie kontaktów z innymi, wycofanie się, 
  • obniżenie nastroju ,
  • ataki płaczliwości,
  • aspołeczność.

Po co czekać na niepowodzenia? Lepiej im zapobiegać!

Wspierajmy dzieci z trudnościami w nauce poprzez:

  • uświadomienie im potrzeby i celu uczestniczenia w terapii, 
  • pomoc w organizowaniu nauki,
  • kształtowanie pozytywnego obrazu siebie,
  • odkrywanie możliwości, talentów,
  • uświadomienie przekonań ograniczających rozwój oraz ich transformację,
  • wypracowanie konstruktywnych sposobów reagowania na porażki,
  • umiejętność rozpoznawania emocji,
  • akcentowanie „co się w życiu udało i co się może udać”.


Kochasz więc chwal!
Kochasz więc wymagaj!
Bo… Jeśli nie TY to kto?
Jeśli nie TERAZ to kiedy?


Jak ćwiczyć czytanie z dzieckiem młodszym.

Wskazówki wg M. Bogdanowicz

Cele czytania na raty:

  • pokonuje trudności w czytaniu
  • bogaci słownictwo i podwyższa jakość ustnych wypowiedzi
  • doskonali umiejętności czytania ze zrozumieniem tekstów i poleceń
  • budzi zainteresowanie książką, jako jedną z możliwości zagospodarowania czasu
  • koncentruje uwagę
  • budzi więzi emocjonalne
  1. Dziecko czyta głośno (od jednej linijki do pół strony tekstu).
  2. Dziecko czyta razem z dorosłym na głos „chórem” dorosły nieco ciszej (czytacie 2 x więcej np. od 2 linijek do 1 strony).
  3. Dorosły czyta dziecku na glos (3x więcej odpowiednio od 3 linijek do 3 stron).
  4. Dziecko czyta samo po cichu (4x więcej np. od 4 linijek do 4 stron) następnie powtórka całego cyklu (pkt 1-4).
  5. Streszczenie przeczytanego tekstu (ustne – opowiadanie lub pisemne w formie planu czy wypracowania)

Jak ćwiczyć pisanie z dzieckiem młodszym.
Wskazówki wg M. Bogdanowicz

Dyktando w 10 punktach – z komentarzem ortograficznym.

  • utrwala znajomość zasad pisowni
  • wytwarza nawyk stałego przywoływania zasad ortograficznych podczas pisania
  • wytwarza nawyk stałego sprawdzania napisanego tekstu, a tym samym dziecko ma poczucie odpowiedzialności za napisany tekst.
  1. Umowa
    Umów się z dzieckiem, że codziennie będziecie pisać dyktando obejmujące zawsze 3 zdania. Wymyślcie wspólnie nagrodę po każdym tygodniu pracy.
  2. Wybór tekstu
    Zaznacz w książce 3 zdania i przeczytaj głośno pierwsze.
  3. Komentarz ortograficzny
    Dziecko powtarza zdanie i omawia pisownię każdego wyrazu podając np. zasady pisowni. 
  4. Zapisywanie
    Dziecko zapisuje zdanie (tak samo postępuje z następnymi zdaniami).
  5. Kontrola 1
    Dziecko samodzielnie sprawdza cały napisany tekst.
  6. Kontrola 2 
    Dorosły sprawdza tekst. Jeżeli znajdzie błędy, podaje ich liczbę.
  7. Kontrola 3 
    Dziecko ponownie sprawdza cały napisany tekst z pomocą słowniczka ortograficznego.
  8. Kontrola 4 
    Dziecko sprawdza poprawiony tekst. Jeżeli nadal są błędy, wskazuje tekst – wzór, z którego dyktował zdania.
  9. Kontrola 5 
    Dziecko porównuje napisany tekst ze wzorem i ostatecznie poprawia błędy.
  10. Poprawa 
    Dziecko opracowuje błędnie napisane wyrazy poprzez podanie zasad pisowni, wyrazów pokrewnych, układanie zdań itp.
    Pamiętajmy dziecko ma prawo do popełniania błędu, ale nie ma prawa pozostawienia go bez poprawienia. Dlatego najlepiej pisz ołówkiem.

Warunkiem uzyskania efektów jest wykonywanie dyktanda krótko, ale systematycznie oraz zawarcie umowy z dzieckiem co do czasu pracy, liczby dyktowanych zdań oraz nagrody , w ten sposób będzie usiłowało, w tej sprawie stale z nami negocjować.


Jak uczyć się skutecznie

Zasady dobrej organizacji pracy

Czy chcesz, aby nauka była dla ciebie prawdziwą przyjemnością?
Jeśli tak, zorganizuj odpowiednio swoje miejsce pracy.

  1. Przygotuj w domu swoje miejsce do pracy (biurko, półki na materiały i przybory szkolne).
  2. Pamiętaj o prawidłowym oświetleniu tego miejsca (biurko przy oknie, na biurku oświetlenie z lewej strony).
  3. Biurko i krzesło dostosuj do własnego wzrostu (nie mogą być za niskie ani za wysokie).
  4. Ustal swój rozkład dnia, pamiętając o właściwych proporcjach między nauką a odpoczynkiem (to sprawi, że nauka i relaks staną się przyjemnością).
  5. Rozkład dnia możesz spisać na dużym arkuszu szarego papieru i powiesić w swoim pokoju. Może zapiszesz poszczególne punkty w postaci mapy myśli?

Oto jej hasła:

  • Po przyjściu ze szkoły przygotuję książki i zeszyty, z których będę się uczyć na następny dzień.
  • Zjem obiad i odpocznę po wysiłku szkolnym.
  • Wykonam pomagające mi w nauce ćwiczenia Gimnastyki Mózgu.
  • Zrobię zadania domowe, pamiętając, że należy zacząć od najtrudniejszego problemu, a skończyć na najłatwiejszym. Pamiętam również o ćwiczeniach relaksacyjnych dla odpoczynku.
  • Dbam o to, aby na biurku leżały tylko materiały, które są mi niezbędne do nauki – bałagan rozprasza myśli i wtedy wolniej przyswajam wiedzę.
  • Staram się wykonać zadanie samodzielnie, lecz gdy mam wątpliwości, korzystam z pomocy rodziców. 

Życzę ci wytrwałości w nauce.
A. Jurek

MAMO! „Pomóż mi zrobić to samemu” / M. Montessori




Jak poprawić sprawność ręki?

Wszystkim, którzy mają problem z rysowaniem i pisaniem polecamy kilka prostych ćwiczeń. Jeśli będziecie je systematycznie wykonywać, nie poczekacie długo na poprawę.

Ćwiczenia, które warto wykonywać zawsze przed odrabianiem lekcji:

  • Mocz ręce w ciepłej wodzie. Możesz połączyć to zajęcie ze zmywaniem lub praniem skarpetek.
  • Ugniataj kule ze starych gazet prawą, ręką, i wrzucaj je do kosza ustawionego na środku pokoju.

Inne ćwiczenia, które możesz wykonać samodzielnie lub z małą pomocą:

  • Naucz się cerować dziury w skarpetkach. Mama niech ci tylko pokaże, samą czynność cerowania wykonaj samodzielnie.
  • Wokół nadgarstka owiń skakankę lub gruby sznurek. Staraj się wykonać tę czynność tylko jedna ręką.
  • Kiedy mama lub babcia prują stary szalik, zwijaj włóczkę w kłębek.
  • Poproś mamę, aby nauczyła Cię szydełkowania – także jeśli jesteś chłopcem! Jest to bardzo dobre ćwiczenie sprawności rąk.
  • Rysuj patykiem w drobnej kaszy wysypanej na tacy. Wystarczy poruszać tacą, by mieć znowu gładką powierzchnię, na której może powstać nowe dzieło.
  • Rysuj, maluj na dużym arkuszu papieru.
  • Na spacerze w lesie rzucaj szyszkami do wybranego celu.
  • Na plaży rysuj różne wzory patykiem lub palcem na mokrym piasku. 

Renata Czabaj 

 



Metoda Dobrego Startu (MDS) 

Metoda została opracowana przez Martę Bogdanowicz, jest przeznaczona dla dzieci w wieku przedszkolnym i młodszym szkolnym oraz dla dzieci starszych, których rozwój psychoruchowy przebiega wolniej lub nieharmonijnie.
Szerokie możliwości zastosowania MDS wynikają z jej wszechstronnego oddziaływania na rozwój dziecka. Założeniem MDS jest bowiem jednoczesne rozwijanie funkcji wzrokowych, słuchowych, językowych, dotykowo-kinestetycznych (czucie dotyku i ruchu) i motorycznych oraz ich współdziałania, czyli integracji percepcyjno – motorycznych. Funkcje te leżą u podstaw złożonej czynności czytania i pisania czyli podstaw nauki szkolnej.

Celem metody jest także kształtowanie lateralizacji (ustalenie ręki dominującej) oraz orientacji w schemacie ciała i przestrzeni.
Wielozmysłowe uczenie się poprzez zabawę, całkowicie odpowiada dzieciom, które mają tu wiele okazji do podejmowania swobodnej ekspresji ruchowej, plastycznej i muzycznej. Ćwiczenia prowadzone są na materiale nieliterowym opartym o symbole – wzory.
Podstawowym kryterium doboru piosenek jest związek cech metro-rytmicznych melodii z wzorem graficznym jako podstawą ćwiczeń. Melodie piosenek opierają się na bardzo prostych, tonalnych układach dźwiękowych, celowo ograniczonych do powtarzających się interwałów, które są dostosowane do skali głosu dziecka i pozwalają na odpowiednią percepcję, odtworzenie i zapamiętanie piosenki. Wybór tekstów także oparto na wielokrotnym powtarzaniu słów i sylab, w tym także dźwiękonaśladowczych. Każdemu elementowi wzoru odpowiada sylaba, fragment melodii oraz określone ruchy artykulacyjne i ruch ręki. Melodie o zróżnicowanym nastroju pozwalają na wzbogacenie przeżyć emocjonalnych dziecka i rozwój wrażliwości muzycznej.

Sprawność motoryczna – to umiejętność wymagająca bardzo precyzyjnej koordynacji wzrokowo-ruchowej. Umiejętności te nie kształtują się w wyniku samego procesu dojrzewania, lecz muszą zostać wyuczone. Oprócz dojrzałości do nauki, musimy jeszcze być dla niego wzorem i stworzyć okazję do ćwiczeń.

Sprawność manualna – precyzja ruchów dłoni i palców. Przejawia się w płynności, elastyczności, dokładności i skoordynowaniu ruchów ręki w czasie wykonywania czynności. Zbyt mała precyzja ruchów powoduje wolne tempo wykorzystania czynności. Rzutuje niekorzystnie na poziom graficzny pisma, i może się przejawić również w rysunkach i innych wytworach dzieci.

Ruch jest naturalną potrzebą dziecka. Stanowi istotny czynnik w jego rozwoju fizycznym. Dziecko w wieku młodszoszkolnym nie może zbyt długo skoncentrować się na jednej czynności, co powoduje konieczność częstych zmian zabaw ruchowych i ćwiczeń.

Ćwiczenia sprawności ruchowej są bardzo ważnym elementem terapeutycznym, bowiem poprzez różnego rodzaju aktywność ruchową dziecko wzbogaca swoje coraz to nowe umiejętności. Rozwijając ogólną sprawność ruchową dziecka, będziemy dążyć do rozluźnienia i uelastycznienia zbyt silnych napięć mięśniowych, wyrabiania płynności ruchu oraz usprawniania ogólnej koordynacji ruchów i kontroli nad własnym ciałem.

Ćwiczenia rytmizujące mają na celu doskonalenie ogólnej motoryki, poczucia rytmu, likwidowanie niezborności ruchowej. Rozwijają percepcje słuchową, poczucie rytmu, zatem aktywizują czynność analizatora słuchowego.

Wiele elementów zawartych w omawianej metodzie (zabawy plastyczne, ruchowe, rytmiczne, śpiew) stanowi atrakcyjną formę zajęć, dzięki czemu wyzwalana jest aktywność dziecka i to zarówno w kierunku wykonywania konkretnych ćwiczeń związanych z realizacją znaku, jak i nawiązywania kontaktów z rówieśnikami.

Zabawa z udziałem osoby dorosłej przebiega na wyższym poziomie niż wtedy gdy dziecko bawi się samo, ponieważ dzieci pragną bezpośredniego kontaktu z dorosłym i skoncentrowania uwagi na swojej osobie, wspólnej aktywności. Niektóre dzieci także nie potrafią i nie lubią rysować i pisać.

Nadanie czynnościom graficznym charakteru zabawy czyni je atrakcyjniejszymi i ma szansę spowodować, że dziecko je polubi i będzie wykonywać na coraz lepszym poziomie, a z czasem samodzielnie. Takie możliwości daje wykorzystanie Metody Dobrego Startu.

M. Bogdanowicz.

 



MANDALA

Słowo MAN-DALA pochodzi ze staroindoeuropejskiej grupy języka i określa obwód, krąg, koło. Jest to wywodząca się z hinduskiej tradycji religijnej symetryczna kompozycja figur, obrazów, kształtów oparta na kole lub kwadracie wpisanym w okrąg.

Funkcje terapeutyczne mandali są nam znane dzięki działalności psychoanalityka Carola Gustawa Junga (1875-1961), który posługiwał się mandalą w psychoterapii.
Korzystając z doświadczeń Junga współcześni pedagodzy chętnie wykorzystują mandale jako alternatywną metodę pracy z dziećmi nadpobudliwymi psychoruchowo, z problemami emocjonalnymi, zaburzeniami w sferze percepcji wzrokowej, sprawności grafomotorycznej, orientacji przestrzennej. Mandale najczęściej tworzy się przy użyciu farb i kredek. W technice mandali można tworzyć z materiału przyrodniczego (np. z szyszek i liści, z kolorowego ziarna), z makaronu, owoców, cukierków, kolorowych kamieni, piasku, wydzieranki, plasteliny, elementów masy solnej itp.

Praca z mandalą wywiera bardzo korzystny wpływ na kształcenie uczniów już od pierwszego etapu nauczania. Pobudza i rozwija twórcze myślenie, które jest podstawą kreatywnej edukacji. Powiązanie mandali planem nauczania przynosi doskonałe efekty, zwłaszcza w aspekcie inteligencji emocjonalnej. Mandala, będąc „obrazem duszy” autora, jest świetnym narzędziem do poznania siebie.

Mandale wspomagają ogólny rozwój dziecka:

  • doskonalą funkcje percepcyjne,
  • poprawiają spostrzegawczość
  • ułatwiają koncentrację
  • pobudzają aktywność twórczą
  • uczy wytrwałości i konsekwencji w działaniu
  • sprzyja wewnętrznej integracji
  • relaksują i odprężają – łagodzą napięcia, nieporozumienia i agresję.

Mandala to doskonałe narzędzie wspomagające edukację:

  • kształci pamięć wzrokową
  • poprawia koordynację wzrokowo-słuchową
  • jest pomocna w utrwalaniu kształtu graficznego liter, cyfr, figur
  • doskonali technikę czytania i liczenia
  • umożliwia pełniejsze i swobodniejsze komunikowanie się.

Mandala pełni również ważną funkcję dekoracyjną. Kolorowe kompozycje zdobią ściany korytarzy, świetlic. Można organizować konkursy prac, przygotowywać wystawy i galerie.

Mandala to doskonała forma zabawy oraz ćwiczeń relaksacyjnych i odprężających stosowana zarówno w szkole jak i w domu.


 



Jesteś właścicielem
najpotężniejszego komputera


Twój Wspaniały Mózg:

  • Składa się z biliona komórek mózgowych, w tym:
    - 100 mld aktywnych komórek nerwowych,
    - 900 mld komórek, które „sklejają”, odżywiają i izolują komórki aktywne.
  • Może rozwinąć do 20 000 „gałęzi” na każdej ze 100 mld komórek nerwowych
  • Zawiera cztery odrębne mózgi:
    - część odpowiedzialna za instynkty,
    - część dbającą o równowagę,
    - część odpowiedzialną za uczucia,
    - korę mózgową.
  • Posiada dwie harmonijnie współpracujące półkule: lewą „naukową”, prawą „twórczą” 

Dwie pólkule – jeden mózg 

Lewa połkula odpowiada za:  

Prawa półkula odpowiada za:

Mowę
Logiczne myślenie
Liczenie
Zdolności matematyczne
Szeregowanie

Rymy
Rytm
Muzykę
Obrazy
Wyobraźnię


Ciało modzelowate łączy obie półkule.

  • Prowadzi „centralę telefoniczną”, która przekazuje miliony informacji na sekundę pomiędzy prawą a lewą półkulą.
  • Ma siedem różnych „ośrodków inteligencji”-językową, logiczno-matematyczną, muzyczną, wizualno-przestrzenną, kinestetyczną, interpersonalną, intrapersonal-ną.
  • Działa na co najmniej czterech długościach fal.

Fale mózgowe są to wykresy przedstawiające zapis ludzkich fal mózgowych:
Beta Stan pełnego rozbudzenia (czuwania) – umysł w stanie pełnej świadomości; mózg pracuje na częstotliwości 13-25 cykli na sekundę – tak zwane fale beta.
Alfa Stan jednoczesnej gotowości i odprężenia (marzenia i bujanie w obłokach), idealny do przyswajania wiedzy; częstotliwość 8-12 cykli/s – są to fale alfa
Theta Wczesna faza snu. Mózg przetwarza zdobyte w ciągu dnia informacje czestotliwość 4-7 cykli/s - są to fale Theta.
Delta Głęboki sen 0,5-3 cykli /s - fale delta.

  • Kieruje systemem transmisji, który na drodze procesów chemiczno-elektrycznych natychmiast przekazuje informacje do wszystkich części ciała.
  • Twój mózg zasilany jest tlenem i składnikami odżywczymi, potrzebuje energii by móc działać. Otrzymuje ją z pożywienia, które zjadasz, więc:

„Jesteś tym, co jesz” - Brian i Roberta Morgan

Ma 2 % wagi dorosłego człowieka, a używa 20 % energii wytwarzanej przez organizm. Energię czerpie z glukozy (owoce i warzywa), produktów bogatych w lecytynę (orzeszki ziemne, soja, kiełki pszenicy), żelazo, sód i potas.

„Praca mózgu w dużej mierze zależy od tego, co zjadłeś na śniadanie”.  - Richard M. Resta.

Dlatego:

  • Zjadaj codziennie porządne śniadanie, najlepiej z dużą ilością świeżych owoców (1/2 banana).
  • Zjadaj solidne drugie śniadanie, najlepiej z sałatką ze świeżych warzyw.
  • Traktuj tłuszcze roślinne i rybie jako niezbędny element diety.
  • Regularnie uprawiaj ćwiczenia fizyczne, aby dotlenić mózg.
  • Oczyszczaj ciało z toksyn - pij wodę.

Twój Niezwykły Mózg

Posiada klucz do Twojej osobistej
rewolucji w uczeniu się.

Badacze mózgu polecają rozwijanie obu półkul
w celu pełniejszego wykorzystania tkwiących w nim możliwości.

Reguła brzmi:
Ucz się nowego materiału przy użyciu dominującej przez ciebie półkuli mózgowej.
A kiedy się nie uczysz, rozwijaj drugą, mniej sprawną półkulę.

Rozwijasz prawą półkulę:

  • używając lewej dłoni do pisania, rysowania, 
  • zajmując się twórczo pisaniem, 
  • odczytując wyraz twarzy, tembr głosu, uczucia, 
  • idąc do szkoły nowymi drogami, 
  • chowając zegarek i pracując bez patrzenia na niego.

Lewą stronę rozwijasz:

  • używając prawej dłoni do rysowania, 
  • czytając opowiadanie lub artykuł i wizualizując, 
  • wykonując plan wydarzeń, 
  • tworząc kartotekę prac pisemnych, 
  • pisząc kalendarz, 
  • programując zegarek albo komórkę tak, aby sygnalizowała co masz zrobić w jakim czasie.

Ucz się szybciej
wskazówki MASTER

M yśl o sukcesie
A bsorbuj informacje
S zukaj znaczenia
T renuj pamięć
E eksponuj to, co umiesz
R ozmyślaj o tym, jak się nauczyłeś

Colin Rose



STRES jest zaburzeniem równowagi organizmu spowodowanym czynnikiem psychicznym lub fizycznym. Jest naturalną i nieuniknioną częścią naszego życia i nie jest niczym złym, może nas np. mobilizować.
Stres jest naturalną reakcją organizmu, jednak nadmierny stres powoduje choroby
i obniża skuteczność naszego działania.
Długotrwały stres może jednak przyjąć postać chroniczną i prowadzić do poważnych zaburzeń.
W dzisiejszych czasach stres dotyka każdego z nas. Często nie wiemy jak sobie z nim radzić, dlatego też odczuwamy jego negatywne skutki. Czujemy zmęczenie, jesteśmy nerwowi, rozdrażnieni, nękają nas bóle głowy, mamy zaburzenia koncentracji, kłopoty ze snem, czujemy niepokój, itp.

Czynniki stresogenne (wywołujące stres):

  • zewnętrzne, np.: presja środowiska, nadmierna ilość zajęć, ograniczenie swobody działania, odpowiedzialność za innych, zbyt duże wymagania, monotonia, hałas,
  • wewnętrzne, np.: nierealistyczne oczekiwania, brak poczucia kontroli, przynależności, umiejętności, poczucie bezsilności, przesądy, kompleksy, nieodpowiednie nawyki.

Przyczyn stresu jest tak dużo, jak ludzi na świecie. W życiu każdego z nas pojawiają się powody do zdenerwowania. Główną przyczyną stresu jest lęk i strach przed czymś nowym, nieznanym. Najczęściej emocje te tworzą się na poziomie podświadomym i nawet, jeśli wiemy, że nie ma się czego bać – to i tak nasz wewnętrzny lęk robi swoje.

Przyczyny stresu, wywołują szereg objawów:

Fizjologicznych - przyśpieszone bicie serca, napięcie mięśni, pocenie się, zmiana ciśnienia krwi, suchość w ustach, bóle pleców i szyi, niestrawność, ból głowy, bezsenność, omdlenia, czerwienienie i blednięcie twarzy,
Emocji - lęk, depresja, nerwowość, złość, smutek, zamykanie się w sobie, zakłopotanie,
Myślenia - zapominanie, obniżenie koncentracji, obsesyjne trzymanie się pewnych pomysłów,
Zachowania - trudności w mówieniu, tiki, dokuczanie innym, brak chęci do uczenia się nowych umiejętności, odgrywanie roli ofiary, rezygnacja z zainteresowań, unikanie kontaktu z innymi ludźmi.

Naturalnym pragnieniem każdego człowieka
jest życie w dobrym zdrowiu i samopoczuciu.

Każdy z nas znajduje powody by się stresować. Wypływa to głównie z obaw, lęków i strachu przed czymś nowym, nieznanym. Najczęściej emocje te tworzą się w odświadomości i nawet jeśli wiemy, że nie ma się czego obawiać i tak strach robi swoje.

Zdolność organizmu do przyjmowania kolejnych porcji stresu można porównać do beczki na deszczówkę, która stopniowo wypełnia się wodą.
Każdy z nas wyposażony jest w „naczynie do wchłaniania stresu”. W miarę, jak się ono wypełnia, zaczynamy odczuwać różne niepokojące objawy psychofizyczne. Gdy z beczki zaczyna się przelewać, jesteśmy już poważnie chorzy.

Wolters Kluwer


ETAPY STRESU:
Etap alarmu - w sytuacji zagrożenia - adrenalina, mobilizuje siły organizmu (pomaga w sytuacjach ekstremalnych),
Etap obrony - walka lub ucieczka, maskujemy uczucia, tłumimy emocje, stosujemy używki,
Etap rezygnacji - poddajemy się, których skutkiem są konsekwencje zdrowotne, choroby, nerwice.

Czy stres jest zawsze zły?

Eustres – stres pozytywny występuje, kiedy działanie bodźców odczuwamy jako przyjemne (ekscytujące), albo jako nieprzyjemne, ale nie przekraczające pewnej granicy. Jest on potrzebny, gdyż pobudza nas, wzmacnia nasze reakcje, podnosi próg naszej reaktywności. Umożliwia skuteczne działanie.
Każdy z nas potrzebuje pewnego niezbędnego poziomu stymulacji, by móc sprostać wyzwaniom i reagować do poziomu sytuacji, w której się znajduje.

Dystres – stres negatywny, gdy nadmiar bodźców przekracza pewną granicę naszej indywidualnej wytrzymałości.

Do poprawnego funkcjonowanie potrzebujemy optymalnego poziomu stresu. Wtedy najlepiej się nam pracuje, czujemy się pełni energii i chęci do działania. Zbyt niski i zbyt wysoki poziom stresu jest stanem utrudniającym nasze funkcjonowanie.

Zbyt niski poziom stresu może powodować:

  • obojętność, zniechęcenie, apatię,
  • znudzenie, poczucie bezużyteczności, brak zainteresowania,
  • niechęć do działania i niską sprawność,
  • wmawianie sobie, że wszystko jest bezsensowne,
  • stwierdzenie, że proste prace mają wartość bardzo trudnych zadań.

Skutki zbyt wysokiego stresu to:

  • fizyczne napięcie ciała,
  • lęk i zamęt w głowie,
  • zwolnienie refleksu,
  • utrata koncentracji i zdolności normalnego myślenia, 
  • zaburzenia koordynacji ruchu.

Optymalny poziom stresu wywołuje reakcje pozytywne. Jego skutki to:

  • świadomość dobrej formy i dobrego funkcjonowania,
  • odprężenie fizyczne,
  • szybki refleks w podejmowaniu działań,
  • wysokie zaangażowanie w pracę, łatwość realizacji zadań,
  • wyostrzona uwaga i wiara we własne możliwości.

Codziennie stajemy wobec sytuacji czy zadań wymagających od nas zastosowania nowych form działania.
Na dłuższą metę nie da się uniknąć stresu, dlatego najlepszym wyjściem jest mieć nad nim kontrolę i umieć zaradzić jego skutkom.
Podejmowanie zachowań zaradczych jest próbą przywrócenia psychicznej równowagi organizmu.

Metody radzenia sobie ze stresem

Trudności w nauce w 80 % związane są ze stresem.

„Usuńmy stres, a znikną problemy z nauką”. - Gordon Stokes

Chcąc poradzić sobie ze stresem, musimy przede wszystkim ustalić własny poziom stresu, a więc to co dla nas jest przyjemne lub nieprzyjemne, co mobilizuje do działania, a co zniechęca, co stanowi zagrożenie lub przeszkodę.

Dlatego warto nauczyć się radzić sobie ze stresem, aby zredukować go do optymalnego poziomu. Oto kilka sposobów:

  • Zdrowy styl życia - wprowadź zasady zdrowego życia. Odżywiaj się racjonalnie. Dbaj o kondycję fizyczną. Uprawiaj sport. Umiejętnie gospodaruj czasem. Przecież szczęście w ogromnej mierze zależy od naszego zdrowia.
  • Pobudzenie zmysłów - przez nasze zmysły: wzrok, węch, słuch, dotyk dociera milion informacji ze świata zewnętrznego. Dlatego urządź ucztę dla zmysłów. Zafunduj sobie masaż, weź rozluźniającą kąpiel np. z olejkiem lawendowym, posłuchaj kojącej muzyki, obejrzyj komedię, itp. Zrób to, co sprawia Ci przyjemność, coś, co oderwie Cię od natrętnych myśli, a spokój ducha powróci.
  • Pozytywne myślenie – im dłużej myślimy o tym, że się stresujemy, tym bardziej jesteśmy zestresowani. Naucz się panować nad własnymi emocjami. Skoro potrafisz tworzyć negatywne myśli, naucz się tworzyć te pozytywne. Bądź panią własnego nastroju.
  • Mierz siły na zamiary - stawiaj sobie cele, które możesz osiągnąć. Nie usiłuj za wszelką cenę wykonywać wszystkiego perfekcyjnie. Dobre spełnienie zamierzeń przynosi zadowolenie, ale perfekcjonizm wyzwala uczucie wiecznego niezadowolenia z siebie oraz stres.
  • Zatrzymaj się i wsłuchaj w siebie - nie pozwól ponosić się biegowi spraw, podporządkować tempu życia, znajdź zawsze chwile na refleksje i opamiętania. Czy warto tak ciągle za czymś gonić?
  • Przyjaźń - pielęgnuj dobre stosunki z ludźmi, z którymi spędzasz dużo czasu. Staraj się ich zrozumieć, a sprawisz, że oni będą chcieli rozumieć Ciebie.
  • Fachowiec – gdy nie potrafisz poradzić sobie ze stresem, skorzystaj z pomocy specjalisty, np. psychologa.
  • Relaks - postaraj się wyciszyć. Spójrz z dystansem na zaistniałą sytuację, która wyprowadziła Cię z równowagi psychicznej. Jedną z technik relaksacyjnych jest praca oddechem, polegająca na zwolnieniu oddechu i nadaniu mu odpowiedniego rytmu.
  • Zabawa - znajdź czas wyłącznie dla siebie - na zabawę, na zajęcia, które sprawiają Ci przyjemność. Być może będzie to taniec, a może wypad do kina, teatru, cokolwiek co daje radość.
  • Śmiech - rozładowuje stres i zapobiega jego złym skutkom. Ma wpływ na sprawne funkcjonowanie organizmu, pracę serca, ciśnienie krwi, oddychanie, itp. Każdy śmiech, nawet ten wymuszony działa na nas pozytywnie. Uśmiech przywołany na twarz, chociażby siłą woli, oddziałuje na samopoczucie uśmiechniętej osoby i na jej otoczenie. Dlatego śmiej się jak najwięcej, naucz się uśmiechać każdą cząstką swojego ciała i duszy.

„Między śmiechem i zabawą dusza odzyskuje zdrowie”


 



RELAKS jest stanem odprężenia, oznacza nie tylko odpoczynek po wysiłku, lecz także wyciszenie emocji, redukcję napięcia i stresu w całym ciele. Stan ten uzyskuje się drogą odpowiedniego treningu, który prowadzi do odczucia i uświadomienia sobie własnego ciała oraz uwolnienia od napięć fizycznych i konfliktów psychicznych.
W relaksacji wykorzystywany jest podkład muzyczny. Jest to muzyka uspokajająca, cicho odtwarzana.
Można wykorzystać ćwiczenia Gimnastyki Mózgu, między innymi: pozycję Dennisona, punkty pozytywne, punkty równowagi, oddychanie brzuchem, sowę.
Oto inne przykładowe ćwiczenia z wykorzystaniem muzyki relaksacyjnej:

  • malowanie pędzlem „leniwych ósemek” najpierw na dużej, a potem na małej płaszczyźnie, koniecznie dodaj rym
  • rysowanie oburącz kredą lub kredkami obrazków z wyobraźni
  • wizualizowanie w pozycji Dennisona opowiadań relaksacyjnych
  • wspominanie miłych chwil i miejsc, gdzie odczuwano spokój 
  • rysowanie jednym palcem obu rąk po plecach kolegi tzw. „masażyki”
  • rysowanie oburącz „leniwych ósemek” po piasku
  • wsłuchiwanie się w głosy przyrody
  • ilustracja ruchowa spokojnej melodii (płynny taniec)
  • słuchanie piosenek w pozycji Dennisona i jednocześnie wykonywanie polecenia: np. rozpoznać jak najwięcej instrumentów
  • słuchanie muzyki barokowej, Mozarta
  • śmiechoterapia tzn. czytanie śmiesznych książek i wierszy, oglądanie komedii w myśl hasła: „ŚMIECH TO ZDROWIE”

Czy wiesz, że śmiech:

  • przyspiesza bicie serca i zwiększa ciśnienie krwi;
  • zwiększa ilość przeciwciał immunoglobulin i troszczy się o lepsze funkcjonowanie układu odpornościowego;
  • zwiększa granicę odporności na ból i sprawia, że mózg jest bardziej czujny;
  • wzmacnia ruchy przepony, która z kolei masuje wewnętrzne narządy i poprawia trawienie;
  • zwiększa zawartość tlenu we krwi i poszerza objętość płuc;
  • trenuje 240 ze wszystkich 630 mięśni ciała;
  • redukuje produkcję hormonów stresu: adrenaliny i kortyzolu;
  • zwiększa wydzielanie hormonów szczęścia i tym samym troszczy się o lepsze samopoczucie;
  • znosi duchowe blokady i przełamuje utarte schematy myślenia!

Obudzenie i rozwijanie u dziecka radości życia jest jednym z najważniejszych celów pedagogicznych i terapeutycznych.
Dla Marianne Frostig „Radość jest najlepszym lekarstwem na emocjonalne zaburzenia. Radosne pełne humoru dzieci i młodzież lepiej sobie radzą ze swoimi problemami niż inni”.
Verena Kast z Zurychu pisze, że: „Wraz z radością rośnie nadzieja: człowiek z poczuciem humoru patrzy w przyszłość z nadzieją. Jest społecznie bardziej atrakcyjny i łatwiej mu pozyskać serca innych ludzi”.


„Każdy dzień, w ciągu którego się nie uśmiechasz, jest dniem straconym” - Charlie Chaplin


Relaks i redukcja stresu mogą wpłynąć na przyspieszenia procesu uczenia się.
Celem stosowania technik relaksu i redukowania stresu jest utrzymanie w gotowości wyższych funkcji myślowych, co stwarza korzystne warunki do uczenia się:

Sposoby na osiągnięcie stanu relaksacji:

  • Spowolnienie oddechu
  • Stan medytacji - wyciszenie umysłu i usunięcie niepokojących myśli
  • Muzyka barokowa z 60 taktami na minutę synchronizuje z uderzeniami serca

„Muzyka pozwala osiągnąć ciągu kilku minut to, do czego wiodą tygodnie medytacji”. - Colin Rose

Muzyka jest autostradą wiodącą do pamięci:

  • pomaga się odprężyć,
  • pobudza mózg do odbierania nowych informacji,
  • pomaga przenieść te informacje do banków pamięci długotrwałej,
  • zmniejsza stres,
  • łagodzi strach,
  • dodaje energii i poprawia pamięć
  • sprawia, że ludzie są mądrzejsi. 

J. Vos

  • Stymulowanie przypływu tlenu do mózgu poprzez ćwiczenia fizyczne, jogę, picie wody.
  • Wyćwiczona pamięć sprzyja szybkiej nauce.
  • Wizualizowanie to tworzenie obrazów w wyobraźni w celu lepszego zakodowania. 
  • Afirmacje to wygłaszanie zdań w celu wywołania pozytywnych zmian w nastawieniu do problemu. 
  • Mapy myśli to obrazowe tworzenie notatek.

Efektem relaksacji jest poprawa samopoczucia, uspokojenie, odprężenie fizyczne i psychiczne oraz regeneracja sił.

Śmiać się „jak głupi do sera”

ABC – śmiać się chce.
DEF – zaraźliwy śmiech.
GHI – śmiej się i ty.
JKLMN – napadł mnie śmiech ten.
OPR – Czy widzisz ser?
STU – chodź no tu!
WZŻ – uśmiejesz się wnet
„jak głupi do sera”.
Naucz się wierszyka a będziesz znał alfabet.


Twój STYL UCZENIA SIĘ to sposób, w jaki odbierasz informacje z otoczenia.

Każdy z nas uczy się w odmienny sposób. Styl ten jest równie osobisty i charakterys-tyczny jak podpis danego człowieka. Żaden ze stylów uczenia nie jest ani gorszy ani lepszy niż inne.
Kluczem do powodzenia w nauce i karierze zawodowej jest poznanie własnego stylu nauki i pracy.

  • Wzrokowcy uczą się patrząc, 
  • Słuchowcy słuchając i dyskutując,
  • Dotykowcy dotykając, doznając wrażeń powierzchni skóry, używając rąk i palców, łącząc je z emocjami, 
  • Kinestetycy uczą się, poruszając dużymi mięśniami ruchowymi w przestrzeni poprzez stymulacje, odgrywanie ról, eksperymenty, badania i ruch, uczestnicząc w czynnościach z życia codziennego.

Po przyswojeniu informacji za pośrednictwem określonego stylu uczenia się mózg przetwarza i magazynuje je w odmienny sposób, posługując się albo lewą stroną, albo prawą stroną (półkulą mózgową).
Doświadczenia danego wydarzenia, sytuacji są więc różne dla osób z dominującą prawą, a inne z dominującą lewą stroną mózgu.

Jeśli chcesz szybko się uczyć, ważne jest, byś poznał owe różnice.

 



ŚPIJMY DŁUŻEJ!!!

Dzieci w każdym wieku sypiają obecnie krócej niż wynosi zalecana dla ich przedziału wiekowego dobowa dawka snu.

Sen był ignorowany przez naukę przez całe wieki. Stopniowo przez cały wiek ludzie zaczęli sypiać coraz mniej i coraz dłużej pozostawać na nogach. Obecnie na liście priorytetów XXI wieku sen zajmuje dość odległe miejsce. W świecie, w którym pracuje się niemal przez 24 godziny na dobę, sen został odsunięty na boczny tor, a zmęczenie stanowi jeden z głównych składników toksycznej mieszanki.
Nicnierobienie postrzegane jest jako oznaka nieprzydatności, podczas gdy ciągła aktywność ma świadczyć o wysokim statusie i odniesionym sukcesie.
Ostatnio naukowcy zbierają coraz więcej dowodów na to, jak bardzo sen jest ważny. Odkąd do elektrycznego światła dodaliśmy jeszcze elektryczną prędkość, ludzie, zmierzają w kierunku chronicznego braku snu.
Tymczasem Sen wywiera wpływ na nasz nastój i zachowanie
Dzieci są marudne i nieznośne mają trudności z koncentracją. Dorośli są apatyczni.

NAUKA W CZASIE SPANIA?
Fazy snu:
I i II – sen lekki, sen dość płytki, z którego łatwo się wybudzić
III i IV - głęboki sen trwa około 80 min
Stan wybudzenia REM, w którym najczęściej śnimy.
W ciągu nocy śpiący przechodzi opisany cykl od 4 do 5 razy.
Wybudzenie następuje zazwyczaj w fazie REM (częściej pamiętamy wtedy swoje sny).
Podczas snu, kiedy wszystko się wycisza, mózg zajmuje się porządkowaniem przyswojonych wcześniej informacji. Nowe umiejętności, fakty i pomysły nabyte w ciągu dnia, podczas snu mózg przenosi do pamięci głębokiej (wracając następnego dnia do poznanych poprzedniego dnia czynności albo do materiału, którego się wcześniej uczył, w jego mózgu uaktywniają się inne obszary niż te, które były aktywne w chwili pierwotnej nauki), a zbędne usuwa. Po obudzeniu, gdy zaczynamy ponownie ćwiczyć, posługujemy się już większymi fragmentami danej całości.
Tak więc im więcej snu REM, tym lepiej. Aby sen REM był efektywniejszy,
musi wystąpić w ciągu 24 godzin od nauki
inaczej nie wpłynie na poprawę naszych umiejętności.
Dlatego niemowlęta i dzieci w wieku poniemowlęcym potrzebują wielu krótkich drzemek, a z wiekiem ilość snu REM zostaje zredukowana.
Dlatego „przespanie się z czymś” jest takie istotne!!!

Wpływ zmęczenia na życie przeciętnej rodziny:

  • brak siły żeby przygotować posiłek (wrzucamy więc do mikrofali gotowca);
  • brak siły by nakłaniać dzieci do zjedzenia czegoś pożywnego;
  • zmęczone dzieci są marudne, kapryśne;
  • po ciężkostrawnym i toksycznym posiłku opadamy na kanapę przed telewizorem;
  • brakuje siły by przekonać dzieci by poszły już spać;
  • rano wszyscy budzą się zmęczeni… 
  • i wszystko zaczyna się od początku.

Zmęczenie wciąga całe rodziny w zaklęty krąg niewłaściwego odżywiania i braku ruchu fizycznego.

Zalecana liczba godzin snu na dobę:
Dzieci w wieku przedszkolnym 11-13; czas drzemki  1-4 / 30 min. - 2 h
Dzieci w wieku szkolnym 10-11; czas drzemki 1 / 30 min. - 1 h

Detoksykacja kiepskiego „spacza”

  • Upewnij się, że Twoje dziecko śpi odpowiednią liczbę godzin.
  • Nie pozwól dziecku mieć telewizora i komputera w sypialni dopóty, 
  • Dopóki wiek dziecka nie będzie wyrażał się liczbą dwucyfrową.
  • Wprowadź regularne pory snu w ciągu dnia i nocy.
  • Ustal stałą porę na sen oraz czas na przygotowanie się do niego. 
  • Nie pozwalaj na picie napojów zawierających kofeinę po godz.16.00
  • Przygotowanie do snu zacznij od wyłączenia telewizora i komputera.
  • Wprowadź łagodny rytuał przed snem:
    - picie szklanki ciepłego mleka;
    - kąpiel i mycie zębów;
    - bajka, kołysanka na dobranoc;
    - poszukaj przytulankę;
    - przyciemniony pokój, w razie konieczności spania z lampką nocną;
    - łagodna muzyka pomaga wywołać odruch senności;
    - specjalne słowa i pocałunek na dobranoc.

Rady:
Reguł dotyczących nocnego wypoczynku przestrzegaj ze szczególną konsekwencją. Modyfikację ustalonych pór wprowadzaj drogą negocjacji wraz z dorastaniem dzieci. Pamiętaj, że ostateczna decyzja należy do Ciebie.
Bo to na dorosłych spoczywa odpowiedzialność za działanie w interesie dziecka.
Jeśli dziecko boi się potworów, przegoń je używając Specjalnego Spreju Odstraszającego Potwory
Użyj budzika albo telefonu komórkowego odmierzającego czas, jaki spędzasz przy łóżku dziecka. Potem powiedz: „Zobacz kochanie, już pora” i będzie to wina budzika, że musisz odejść.
Oduczanie dzieci niedobrych nawyków wymaga czasu i konsekwencji. Nie cofaj się.
Jeśli nie Ty kładziesz dziecko spać, upewnij się, że osoba, która to robi, zna ustalone przez ciebie zasady i przestrzega ich.

 


 

GIMNASTYKA MÓZGU - Zmyślne ruchy, które doskonalą umysł.

Kinezjologia edukacyjna - to nauka o ruchu (z greckiego kinesis - ruch, logos - nauka), w tym wypadku chodzi o specjalne ruchy, których wykonywanie uaktywnia odpowiednie obszary mózgu, powodując zwiększenie połączeń nerwowych między prawą i lewą półkulą mózgową,
Gimnastyka mózgu to nic innego jak świadome wykorzystanie mięśni ciała, by uaktywnić i wzbogacić o nowe połączenia, świadomie przez nas wybrane partie mózgu. Poprzez impulsy w układzie nerwowym, informacja dociera wtedy do wszystkich zakątków organizmu.

Odkrywcą ćwiczeń gimnastyki mózgu jest amerykanin Paul Dennison.

Ćwiczenia przeznaczone są dla każdego w celu pomnażania potencjału twórczego, w szczególności zaś dla tych, których współdziałanie obu półkul mózgowych jest zakłócone lub niepełne: uczniów z dysleksją, dysortografią, dysgrafią, nadpobudliwych, ogólnie mówiąc „doświadczonych”.
Stosowanie ćwiczeń wcale nie jest ani praco-, ani czasochłonne.
Wystarczy kilkanaście minut dziennie, by w krótkim czasie osiągnąć wymierne, zauważalne rezultaty.
Ćwiczenia Dennisona powodują, iż przepływ informacji z jednej półkuli do drugiej następuje 28 x SZYBCIEJ.
Podczas wykonywania ćwiczeń, w celu szybkiego dotlenienia mózgu, wskazane jest picie wody nie gazowanej oraz rytmiczne oddychanie angażujące przeponę.

Woda
Ciało człowieka składa się w 2/3 z wody, która jest doskonałym przewodnikiem energii elektrycznej. Wszelkie procesy zarówno elektryczne, jak i chemiczne, zachodzące w mózgu i centralnym układzie nerwowym, zależne są od dobrego przewodnictwa elektrycznego pomiędzy mózgiem, a organami zmysłów. Dlatego ważne jest picie wody mineralnej lub przegotowanej w niewielkich ilościach, w temperaturze pokojowej. Dzienne zapotrzebowanie organizmu na wodę można obliczyć wg wzoru: liczba szklanek wody = waga ciała (kg):

Picie wody (ożywia przed klasówką).

Cel: poprawa koncentracji, poprawa koordynację umysłowej (przechowywanie i odtwarzanie informacji) i fizycznej, zmniejszanie stresu i poprawa komunikacji społecznej

Czystej wody łyczek mały,
a rezultat - doskonały!


 

Podstawowe ćwiczenia z kanonu Dennisona to:

Ruchy naprzemienne
Ćwiczenie to jest podobne do maszerowania w miejscu - uczeń kolejno porusza raz jedną ręką i przeciwległą do niej nogą, a raz drugą ręką i przeciwległą nogą. Ćwiczenie najlepiej wykonywać powoli, co najmniej przez minutę, z jednoczesnym nachyleniem się, a potem wyprostem.

Cel: Ćwiczenia poprawia umiejętność literowania, pisania, słuchania, czytania i rozumienia.

Noga lewa, ręka prawa
Naprzemiennie - to zabawa.
Noga prawa, ręka lewa
I kolana dotknąć trzeba.
Przy tym w brzuchu zegnij się,
By aktywnie zacząć dzień.
Ruchy naprzemienne na leżąco


 

Ruchy naprzemienne na leżąco
Ćwiczenie wykonujemy leżąc na plecach, z uniesionymi kolanami. Rękoma złożonymi za głowę dotykamy łokciem przeciwległego kolana.

Cel: poprawia umiejętności słuchowe, literowanie i pisanie oraz czytanie


 

Leniwe ósemki
Ćwiczenie polega na kreśleniu w powietrzu wyciągniętą ręką lub obiema rękami symbolu nieskończoności na poziomie wzroku (leniwa ósemka – bo leży…). Rysowanie rozpoczynamy od ręki dominującej (piszącej), w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Oczy podążają za leniwą ósemką, głowa nieznacznie się porusza, a mięśnie szyi się rozluźniają.

Cel: ćwiczenie poprawia technikę czytania, rozpoznawania symboli, czytanie i rozumienie.

Używam sprawniejszej ręki,
Aby kreślić nią ósemki.
Potem ręka sprawna mniej,
A na końcu ręce dwie.
Gdy ósemki co dzień kreślę,
Mam oceny coraz lepsze!



Alfabetyczne Leniwe ósemki

Ćwiczenie polega na wpisywaniu liter w leniwe ósemki, mówiąc przy każdej literze: „w górę, dokoła i w dół” lub „ w dół, w górę i wkoło”.

Cel: poprawa pisowni, koncentracji podczas pisania, koordynacji ręka – oko.


 

Rysowanie oburącz
Ćwiczenie rozpoczynamy od dowolnego bazgrania obydwiema rękoma naraz.
Następnie obiema rękami rysujemy po obu stronach osi symetrii.
Zachęcamy do rozluźniania mięśni szyi, do ruchu oczu. Można rysować w powietrzu za pomocą barków, łokci, nadgarstków, kolan, stóp.

Cel: rozróżnianie kierunków, kodowanie i dekodowanie symboli pisanych, pisanie, literowanie, matematyka.

Gdy rysują obie ręce,
Umiem i rozumiem więcej.
Wiem, gdzie strona lewa, prawa,
A liczenie to zabawa.
I ładniejsze pismo moje,
Gdy rysuje rączek dwoje.


 

Pozycja Dennisona
W pozycji siedzącej krzyżujemy nogi tak, by lewa kostka znalazła się na wierzchu.
Wyciągamy ramiona przed siebie, krzyżując ręce – lewy nadgarstek na wierzchu.
Splatamy palce i przyciągamy ręce do klatki piersiowej. Pozostajemy tak przez minutę.
Język przyciskamy płasko do podstawy zębów
przy wdechu, rozluźniamy wraz z wydechem

Cel: zmniejszanie stresu (wyciszanie, uspokojenie), uważne słuchanie, wyraźne mówienie, rozwiązywanie testów, praca z klawiaturą.

By łatwo zdobywać wiedzę,
w pozycji Dennisona siedzę.


 

Słoń
Podczas tego ćwiczenia uczeń jedną rękę wyciąga w przód, grzbietem dłoni do góry. Głowę kładzie na ramieniu wyciągniętej ręki. Mając oczy otwarte, zakreśla leniwą ósemkę, przy czym głowa jest „przyklejona” do ramienia. Ćwiczenie można wykonywać na stojąco z lekko ugiętymi nogami, w małym rozkroku lub w pozycji siedzącej.

Cel: Ćwiczenie poprawia uważne słuchanie, mowę, pisownię, pamięć sekwencyjną zapamiętywanie cyfr.

Słoń to świetna gimnastyka,
nic już z głowy nie umyka.


 

Punkty na myślenie
Ćwiczenie polega na masowaniu głęboko punktów (jedną ręką miękkiej tkanki pod obojczykiem, po obu stronach mostka i drugą ręką trzymaną na pępku). Należy zmieniać ręce, by uaktywnić obie półkule mózgu.

Cel: Ćwiczenie poprawia umiejętności wzrokowe podczas czytania, korekcję przestawiania liter i liczb.

Punkty na myślenie chwytam
- ładnie piszę, lepiej czytam.


 

Krążenie szyją
Ćwiczenie wykonujemy pozwalając głowie kołysać sięz boku na bok, jak gdyby była ciężką piłką, głęboko przy tym oddychając. Podczas ćwiczenia można zamknąć oczy.

Cel: poprawia ciche i głośne czytanie, umiejętność uczenia się, mowę i język.

Gdy trzeba mi rozluźnienia,
wystarczą szyją krążenia.


 

Kołyska
Ćwiczenie polega na przenoszeniu bioder (kołysaniu się na boki) z jednej strony na drugą. Ćwiczenie można wykonać siedząc na podłodze (na miękkim podłożu) lub na krześle.

Cel: poprawia umiejętność uczenia się, uwagę i rozumienie, koordynację całego ciała.

Lubimy ćwiczenie „kołyska”,
po nim zmęczenie szybko pryska.


 

Oddychanie brzuchem
Ćwiczenie uczy prawidłowego oddechu, dzięki któremu dostarczamy więcej tlenu do mózgu, dla jego sprawniejszego funkcjonowania. Podczas ćwiczenia ręce leżą na brzuchu i unoszą się wraz z wdechem, a opadają przy wydechu. Oddechowi może towarzyszyć rytmiczna muzyka lub liczenie do trzech. Ćwiczenie można wykonać na leżąco, z książką na brzuchu.

Cel: poprawia mowę i czytanie na głos, dodaje energii, zwiększa koncentrację.

Koncentrować chcę się łatwiej,
Nie potrzeba żadnych zmartwień.
W dole brzucha kładę ręce,
Brzuch - balonik i nic więcej.


 

Energetyzator
Ćwiczenie polega na oddychaniu podczas pracy siedzącej. Siedząc wygodnie na krześle, opieramy głowę na stole. Dłonie kładziemy na blacie na szerokości ramion. Przy wdechu unosimy kolejno: czoło, szyję, górę pleców i łopatki. Przy wydechu broda opada zapiersi, czoło opieramy na stole.

Cel: poprawia mowę i kompetencje językowe, wzmacnia rezonans głosu.

Całe napięcie uwalniam z wydechem;
Energetyzator - ćwiczy oddechem.


 

Sowa
Na początku ćwiczenia należy ścisnąć bark, by rozluźnić napięte mięśnie szyi. Potem odwrócić głowę powolnym ruchem w lewo, nabierając powietrza, a następnie w prawo, wypuszczając je. Brodę utrzymujemy na jednym poziomie. Pamiętamy o równym oddechu. Podczas wydechu możemy „pohukiwać” jak sowa – uhuuuu.

Cel: poprawia umiejętności wzrokowe, słuchowe i zdolność koncentracji, uwagi i pamięci.


Aktywna ręka
Podnosimy rękę pionowo do góry i chwytamy ją drugą ręką w okolicy łokcia. Podczas wydechu podniesiona ręka stawia opór ręce trzymającej w czterech kierunkach: do głowy, na zewnątrz, do przodu, do tyłu. Aktywizujemy raz jedną raz drugą rękę. W trakcie ćwiczenia należy zrobić wydech, licząc minimum do ośmiu. Na koniec ćwiczenia potrząsamy rękoma, w celu rozluźnienia.

Cel: kontrolowanie mięśni ruchów całego ciała i dłoni, poprawa oddychania, wyrażanie myśli

Pomoc w pisaniu i ortorgafii?
Aktywna ręka wszystko potrafi.
Taka mojego ciała współpraca
Daje efekty - to się opłaca.


 

Zginanie stopy
Ćwiczenie polega na zginaniu nogi w kolanie podczas siedzenia. Nogę kładziemy na udzie tak, by zewnętrzna kostka dotykała uda. Końcami palców chwytamy podstawę i miejsce umocowania mięśnia podudzia. Następnie powoli poruszamy stopą. Powtarzamy ruch w odniesieniu do drugiej łydki.

Cel: przywrócenie napięcia mięśni oraz ścięgien stóp i podudzi po odczuciu stresu, poprawa ekspresji wypowiedzi

Chcę zawsze kończyć to,
co zaczynam,
więc z entuzjazmem
swą stopę zginam.


 

Pompowanie piętą
Stajemy prosto, podpierając się o ścianę. Jedną nogę przesuwamy do tyłu i pochylamy się do przodu, uginając druga nogę. Ćwiczenie polega na przenoszeniu ciężaru ciała z jednej nogi na drugą, tak aby pięta była dociśnięta do podłogi. Podczas ćwiczenia trzeba skoordynować ruchy z oddechem i powtórzyć je trzy razy.

Cel: przywraca napięcie mięśni i ścięgien stóp i podudzi, rozładowanie odruchu lęku

Góra, dół - piętą pompuję
i już motywację do pracy czuję.


 

Ziewanie energetyczne
Ćwiczenie polega na masowaniu obszaru znajdującego się nad górnymi i pod dolnymi trzonowcami, który powstaje podczas próby ziewania. Należy przy tym zamknąć oczy i wydać głęboki, relaksujący odgłos ziewania. Ćwiczenie powtórzyć 3 – 6 razy.

Cel: poprawia dopływ krwi do mózgu i stymuluje całe ciało, rozluźnia mięśnie oczu, wzmacnia rezonans głosu

Lepiej piszę, czytam, śpiewam,
gdy energetycznie ziewam.


 


Kapturek myśliciela
Ćwiczenie polega na masowaniu małżowiny usznej lekko do góry, po łuku ucha, kończąc na płatku ucha, za pomocą kciuka i palca wskazującego delikatnie odchylając ją do tyłu.

Cel: wzmocnienie rezonansu głosu, poprawne słuchanie, skupienie uwagi, poprawia równowagę, rozluźnia mięśnie szczęk, języka i twarzy.

Kapturek myśliciela ćwiczę -
ładnie mówię, piszę, liczę.


 

Punkty pozytywne
Ćwiczenie polega na delikatnym dotykaniu palcami obu rąk punktów nad oczami (punktów na wyniosłościach czołowych, w połowie odległości pomiędzy nasadą włosów a brwiami).

Cel: ćwiczenie łagodzi stres emocjonalny, zmniejszenie bloków pamięciowych, poprawa zdolności samodzielnego uczenia



 

Uwierz w siebie - wygłaszaj AFIRMACJE

Afirmacja to zdanie wypowiadane w celu wywołania pozytywnych zmian w nastawieniu do problemu. Stosowana systematycznie, przy właściwej koncentracji, powoduje:

  • wzrost wiary we własne możliwości, 
  • uczy eliminowania nadmiernej wewnętrznej krytyki, 
  • uruchamia mechanizm pozytywnych myśli. 


Taka myśl ma szansę na przeniknięcie do świadomości - staje się wtedy coraz bardziej wiarygodna i może zmienić nastawienie do rzeczywistości.

Przykłady afirmacji:

  • Lubię swoich kolegów, mogę na nich polegać
  • Jestem otwarty na zmiany w moim życiu, które rozwijają mnie i przynoszą korzyści.
  • Działam we własnym, najlepszym interesie.
  • Lubię się uczyć.
  • Książki są ciekawe, dlatego chętnie je czytam.
  • Lubię i umiem pisać listy.
  • Pięknie mówię, staram się dokładnie wymawiać wszystkie słowa.
  • Pracuję dokładnie, jestem skoncentrowany.
  • Pisze poprawnie, znam zasady ortografii.
  • Moje prace są bezbłędne, sprawdzam je dokładnie.
  • Jestem zadowolona z siebie, pracuję wytrwale w domu.
  • Jestem spokojna i zrelaksowana, z łatwością się uczę, z przyjemnością odpowiadam na pytania.
  • Chętnie pracuję, czuję się w szkole coraz lepiej.
  • Jestem spokojny, otwarty na przyjaźń.
  • Życie jest piękne.
  • Umiem się wesoło bawić i mam dużo pomysłów.
  • Jestem szczęśliwy.
  • Wszystko idzie mi łatwo.
  • Zawsze jestem odprężony.
  • Życie jest cudowne.
  • Uwielbiam tworzyć.
  • Mam wspaniałą wyobraźnię.
  • Mam miłych przyjaciół.
  • Życie jest radosne.